Kubizm
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Kubizm analityczny to pierwsza faza nurtu, charakteryzująca się przede wszystkim ubogą kolorystyką i brakiem emocji. Tematyka powstałych wówczas obrazów przeważnie stanowiła martwa natura. Kubizm analityczny zakończył się w 1911 roku. W twórczości Picassa i Braques’a z tego okresu widać wyraźne różnice. Pierwszy z nich skupił się głównie na formach abstrakcyjnych, a drugi tworzył geometryczne wizje prawdziwych przedmiotów, o czym najlepiej świadczą tytuły jego najsłynniejszych dzieł: Martwa natura, Stół muzyka, Skrzypce i dzbanek.

Od 1911 roku kierunek przybrał postać kubizmu syntetycznego. Do Picassa i Braque’a dołączyli wówczas tacy artyści jak Fernand Leger, Juan Gris, Albert Gleizes, a przede wszystkim Marcel Duchamp. Kubizm syntetyczny cechował się wielością różnych tekstur, technik malarskich, stanowił kolaż wielu elementów. O ile kubizm analityczny stanowił przedstawienie przedmiotów, głównie poprzez rozbieranie ich na części pierwsze, to kubizm syntetyczny starał się ukazać kilka obiektów jednocześnie. Nowością w malarstwie były wówczas napisy pojawiające się na płótnach. Na jednym ze swoich dzieł (Martwa natura z plecionym krzesłem, 1911-1912) Picasso umieścił słowo JOU odczytywane jako odniesienie do dziennika „Le Journal” lub do francuskiego słowa „jouer”, oznaczającego zabawę. W tym samym obrazie Hiszpan zastosował technikę artystycznego kolażu, przyklejając do płótna kawałek materiału.

Ważne jest, żeby nie pojmować kubizmu tylko jako „stylu Picassa”, lecz jako początek sztuki abstrakcyjnej. Wielki Hiszpan od 1915 nie malował już w czystym stylu kubistycznym, choć jego elementy wciąż były widoczne w twórczości mistrza (tak samo jak fascynacje kulturą afrykańską czy fowizmem). Późniejsza twórczość Picassa nie daje się określić i zaszufladkować. Jego styl to swoista mozaika pomysłów zapożyczonych od takich klasyków jak El Greco, Matisse, Modigliani, Gauguin czy Toulouse-Lautrec. Jednak kluczowym elementem stylu Picassa jest kubistyczna geometria.

Pablo Picasso nigdy nie ukrywał swoich silnie lewicowych poglądów politycznych. Gdy 26 kwietnia 1937 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, hitlerowskie Luftwaffe zbombardowało baskijskie miasteczko Gernikę, artysta postanowił oddać hołd poległym. Tak właśnie powstała Guernica, prawdopodobnie najbardziej znane i najlepsze dzieło mistrza. Obraz utrzymany jest w czarno-białej kolorystyce i liczy sobie trzy i pół metra wysokości i prawie osiem metrów długości. Widać na nim reakcję mieszkańców miasta zaatakowanych przez nazistów w środku nocy. Guernica pokazuje ich zaskoczenie, ból, panikę, strach, cierpienie i śmierć. Monochromatyczność obrazu sprawia, że przypomina on zdjęcie w gazecie. Obraz po raz pierwszy zaprezentowano w Paryżu w 1937 roku.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Józef Wittlin - życie i twórczość
2  Proces - plan wydarzeń
3  Przedwiośnie - geneza



Komentarze
artykuł / utwór: Kubizm







    Tagi: