Francja - literatura międzywojnia
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Symbolem francuskiego międzywojnia jest Marcel Proust, autor siedmiotomowego dzieła W poszukiwaniu straconego czasu, w którym Vladimir Nabokov naliczył ponad 200 postaci! W poszczególnych rozdziałach-tomach, zatytułowanych kolejno W stronę Swanna; W cieniu zakwitających dziewcząt; W stronę Guermantes; Sodoma i Gomora; Uwięziona; Nie ma Albertyny lub Utracona; Czas odnaleziony pisarz dał przykład talentu w przedstawianiu psychologicznych motywacji bohatera i mistrzostwa, z jakim zagłębiał się w podróż po głębi ludzkiej psychiki. Jan Lechoń poświęcił mu swój wiersz Proust:

Jak słońce, gasnąc w pysznych promieni efekcie,
Zachodzić się nie wzbrania i świecić nie żąda,
Tak on powoli opis poprawia w korekcie
Tej śmierci, którą widzi i wie, jak wygląda.


Do innych pisarzy i poetów epoki, których należy znać, należą:

- Guillaume Apollinaire, twórca awangardy francuskiej, pomysłodawca terminu „surrealizm”, przywódca cyganerii paryskiej polskiego pochodzenia, o którym Andre Rouveyre -członek najbardziej znaczących kręgów kulturowych Paryża pierwszej połowy XX wieku powiedział:
Był również bóstwem i z jednej myśli potrafił odtworzyć na nowo świat i rzeczy... Ziemia pękała pod naporem jego wyobraźni... Wywierał nieporównany urok... Miał w sobie intensywny płomień i ukazywał swoje myśli w całej ich żywiołowej prawdzie... Był bezmiernie i szczerze czuły – i był epikurejski w prostym traktowaniu codziennego życia.


- Andre Breton, najważniejszy przywódca i główny teoretyk nadrealizmu, autor trzech manifestów kierunku, wśród nich tego najważniejszego z 1925 roku, miłośnik i apologeta wolności (Tylko słowo wolność potrafi mnie jeszcze porwać).

- Paul Valery, najwybitniejszy przedstawiciel francuskiego neoklasycyzmu, symbolista. Niechętny zarówno tradycji, jak i postępowi (Tradycja i postęp – to dwaj wielcy wrogowie ludzkości) wypowiedział słynne refleksyjne słowa po zakończeniu I wojny światowej: My, cywilizacje, wiemy już, że jesteśmy śmiertelne. Jego marzeniem było, by poezja spełniała w życiu ludzi rolę filozofii i religii.

- Andre Gide – prozaik który wprowadził do powieści psychikę ludzką jako bohatera, eseista, dziennikarz, noblista z rok 1947, indywidualista który szokował zarówno poglądami (choć najpierw był katolikiem, po kilku latach nawoływał do odrzucenia dekalogu, obyczajów i zasad moralności jako wartości krępujące i względne, pisząc bluźniercze powieści Dzienniki, Fałszerze, Lochy Watykanu), jak i prowokacyjnym trybem życia (był biseksualistą, prekursorem ruchu homoseksualnego we Francji). Zapytany kiedyś o radę dla początkujących pisarzy, odpowiedział poważnie: Jeśli chcesz, możesz pisać po pijanemu, ale bądź na czczo, kiedy będziesz to czytał! Przez całe życie pozostawał pod wpływem dzieł Fiodora Dostojewskiego i Fryderyka Nietzschego. Postulował bezwzględną szczerość i pisanie o instynktach targających życiem człowieka.

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Rosja - literatura międzywojnia
2  Mieszkańcy - analiza i interpretacja
3  Psychologizm



Komentarze
artykuł / utwór: Francja - literatura międzywojnia




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: