Sokrates tańczący - analiza i interpretacja
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Informacje wstępne

Wiersz Sokrates tańczący pochodzi z tomu poetyckiego Juliana Tuwima pod tym samym tytułem, cieszącego się ogromnym powodzeniem wśród czytelników. Popularność tomu była tak duża, że w ciągu dziesięciu lat od premiery, wydawnictwo dodrukowywało egzemplarzy aż trzykrotnie.

Zbiór został wydany drukiem w Warszawie w 1920 roku i zawiera wiersze poety powstałe w różnych okresach jego życia. Odnajdziemy tam utwory z lat 1913 – 1917, które nie zmieściły się w tomie Czyhanie na Boga, a także wiersze z lat 1917 – 1918.

Tuwim w tym tomie złożył pokłon postaci Sokratesa, z którą zapoznał się i oswoił po wielokrotnej lekturze Platońskiego Fedona, Apologii Ksenofonta oraz Chmur Arystofanesa. Przedstawił go jednak odmiennie – jako homo ludens, czyli człowieka bawiącego się.

Interpretacja

Tytułowy wiersz tomu Juliana Tuwima Sokrates tańczący, akcentujący postawę pełną witalności, radość płynącą z życia, hedonizm, dynamizm (ruch, taniec) oraz biologizm człowieka (dziki taniec) jest wierszem programowym. To wyraz nonszalanckiego stosunku poety do historii antycznego bohatera, którą autor Prośby o piosenkę celowo przeinacza i dostosowuje do swoich celów. Poza tym utwór jest apoteozą sił życiowych, sił natury i młodości, nieustannego pędu życiowego, uciech oraz postawy hedonistycznej, kontynuacją motywu dionizyjskości w poezji.

Tuwim pokazuje czytelnikowi nieznane oblicze Sokratesa - jednego z największych filozofów w dziejach ludzkości, który cnotę okrzyknął najwyższą wartością. Jego wizja jest zgoła odmienna od powszechnie obowiązującego wizerunku poważnego mędrca. Antyczny myśliciel nie jest dystyngowanym filozofem ani mistrzem erudycji, lecz afirmującym życie i jego uciechy starszym panem, który – chcąc zaznać trochę swobody – schodzi z pomnika wystawionego mu przez dzieje.

Filozof przedstawiony przez Tuwima, choć stary, to jednak chce tańczyć, bawić się, śpiewać i ucztować. Do towarzyszenia mu podczas zabawy namawia innych. Nie chce myśleć o pracy. Woli leniwie wygrzewać się na prażącym słońcu niczym kot, popijając mędrsze wino, a w chwilach ochoty – oddać się zapomnieniu w obłąkańczym, wręcz obsesyjnym tańcu:

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 


  Dowiedz się więcej
1  Warstwy społeczne i relacje między nimi w Szewcach S. I. Witkiewicza
2  Proces jako powieść parabola
3  Obraz rewolucji i sytuacji współczesnego człowieka w Szewcach



Komentarze
artykuł / utwór: Sokrates tańczący - analiza i interpretacja







    Tagi: