„W małym dworku” - streszczenie

AKT I

Akcja toczy się w małym saloniku w dworku państwa Nibków w miejscowości Kozłowice w Sandomierskiem. W niedalekiej przeszłości doszło tam do tragedii – w niewyjaśnionych okolicznościach zmarła Anastazja Nibek. Kuzynka Aneta, która przybyła do dworku aby zaopiekować się osieroconymi dziewczynkami: Zosią i Amelką, z zaskoczeniem odkryła, że one wcale nie żałują, że matka zmarła. Siostrzyczki nie tyl... więcej



Geneza dramatu „W małym dworku”

W małym dworku to artystyczna odpowiedź Witkacego na realistyczny dramat W małym domku autorstwa Tadeusza Rittnera. W 1920 roku Witkiewicz miał okazję obejrzenia tego dramatu w krakowskim teatrze Reduta kierowanym wówczas przez legendę polskiego teatru – Juliusza Osterwę. Spektakl początkowo budził mieszane odczucia publiczności, która uważała, że po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, należą się im ... więcej



Problematyka dramatu „W małym dworku”

Głównym założeniem W małym dworku było ośmieszenie dramatu realistycznego. Widać to już w na samym początku, kiedy Nibek rozmawia z Anetą niejako przed rozpoczęciem akcji:
Aneta: No – wuju. Opowiedz, jak to było.
Nibek (wesoło): A więc po prostu zrobimy normalną ekspozycję. Uważajmy to wszystko za dramat, za początek dramatu. (pyka z fajki) Świetny tytoń. A więc, po prostu było, było tak: moja żona, a twoja...
więcej



„W małym dworku” a Czysta Forma

Witkacy miał zwyczaj oznaczania swoich dzieł za pomocą kółka lub krzyżyka. Te, które uważał za bliskie ideałowi Czystej Formy nadawał ten drugi symbol, pozostałym – ten pierwszy. Przy W małym dworku Witkiewicz postawił właśnie kółko, co oznaczało, że sam zaliczał ten dramat do utworów „bardziej realistycznych”. Jak zauważa Jan Błoński:
Jak na Czystą Formę, W małym dworku jest zapewne zbyt jednozn...
więcej



bibliografia

1.Stanisław Ignacy Witkiewicz – W małym dworku, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1988.

2.Jan Błoński – Witkacy na zawsze, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003.

3.Dorota Stopka – Dwudziestolecie międzywojenne, Greg, Kraków 1996.

4.Konstanty Puzyna – Witkacy, Errata, Warszawa 1999.... więcej