Sport w II Rzeczpospolitej
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Jeździectwo to kolejna dyscyplina, która przyniosła Polsce na arenie międzynarodowej wiele sukcesów. Co ciekawe, uprawiali ją niemal wyłącznie oficerowie Wojska Polskiego. Do największych osiągnięć polskiej hipiki należy zaliczyć brązowy medal olimpijski Adama Królkiwecza z 1924 roku i srebro polskiej drużyny z roku 1928. W 1936 roku drużyna jeździecka powtórzyła to osiągnięcie, chociaż była przez wszystkich stawiana w roli faworytów do złotego medalu.

Drugim sportem zdominowanym przez wojskowych była szermierka. Polscy szabliści szybko dołączyli do światowej czołówki, co udowodnili zdobywając drużynowo brązowe medale na Olimpiadzie w 1928 roku i cztery lata później.

Całkowitą nowością dla Polaków był hokej na lodzie. Mecze organizowano najczęściej na zamarzniętych jeziorach i stawach, a klubów przybywało w bardzo szybkim tempie. Największą gwiazdą przedwojennego hokeja w II Rzeczpospolitej był Tadeusz Adamowski, który zgłębiał tajniki tej gry w czasie studiów w Stanach Zjednoczonych. To właśnie jemu dyscyplina ta w Polsce zawdzięcza niemal wszystko. Adamowski przywiózł do ojczyzny z USA profesjonalny sprzęt do hokeja. Jako jedyny też znał zasady tej gry zespołowej.

Również narciarstwo miało swoje gwiazdy. Do największych zaliczali się: Stanisław Marusarz (wicemistrz świata z 1938 roku w skokach narciarskich), Bronisław Czech i Helena Marusarzówna.

Do najbardziej rozpoznawalnych sportowców należała bez wątpienia Jadwiga Jędrzejowska. Popularna „Jadzia”, zawodniczka warszawskiej Legii, najpierw w 1936 roku dotarła do półfinału najsłynniejszego turnieju tenisowego Wimbledon, by rok później zagrać w finale tej imprezy. Niestety uległa w decydującym starciu z Dorothy Round, ale po wyrównanej walce. Jędrzejowska grała również w finale paryskiego Rolanda Garrosa. Nigdy jednak nie przeszła na zawodowstwo, przez cały czas uprawiając tenis amatorsko.

Zawodowstwo było w polskim sporcie międzywojennym zabronione. Poza sportami walki, zawodnicy innych dyscyplin byli zmuszeni do uprawiania ich amatorsko, co oznaczało, że poza sportem musieli jeszcze gdzieś pracować, ponieważ nie dostawali wynagrodzeń za wyniki w rywalizacji. Jednym z pierwszych zawodowców w polskim sporcie był bokser Edward Ran, który większą część swojej pięściarskiej kariery spędził w Stanach Zjednoczonych. Twórcą polskiej szkoły boksu był słynny poznański trener Feliks Stamma. To pod jego okiem wyrosły takie talenty jak: Henryk Chmielewski (amatorski mistrz Europy z 1937 roku), Aleksander Polus (amatorski mistrz Europy z tego samego roku), Antoni Kolczyńsi, Szanso Rotholc, Edward Sobkowiak, Franciszek Szymura.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 - 


  Dowiedz się więcej
1  Żal - analiza i interpretacja
2  Niemcy - literatura międzywojnia
3  Norte Dame - analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: Sport w II Rzeczpospolitej







    Tagi: