Główne gatunki literackie uprawiane w dwudziestoleciu międzywojennym
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W dwudziestoleciu międzywojennym uprawiano wiele gatunków literackich. Artyści realizowali się zarówno w poezji, jak i dramacie czy prozie, dlatego nie można nazwać tej epoki „czasem poezji” czy „okresem dominacji dramatu”. Najważniejszymi „nowymi” gatunkami literackimi i technikami pisarskim 20. i 30. lat XX wieku, które miały wpływ na ostateczny kształt epoki ciężkich lat międzywojnia były:

- Technika strumienia świadomości, według której James Joyce napisał swoje najsłynniejsze dzieło – Ulissesa. Osią kompozycyjną kilkusetstronicowej powieści jest monolog wewnętrzny bohatera, luźny tok skojarzeń myślowych. Nie odnajdziemy tam logicznie uporządkowanych zdań czy toku przyczynowo-skutkowego.
- Technika symultaniczna, w której specjalizował się Dos Passos i Wirginia Voolf.
- Sagi rodzinne, będące wyrazem tęsknoty za spokojem, jakie niosły lata pozbawione strachu przez wojną. Przykładami takich utworów, mocno osadzonych w tradycji dziewiętnastowiecznej są:
--Saga rodu Forsytów Johna Galsworthy’ego,
--Kronika rodu Pasquier George Duhamela,
--Krystyna córka Lawransa Ingrid Undset,
--Błogosławieństwo ziemi Knura Hamsuna,
--Noce i dnie Marii Dąbrowskiej, w których akcja trwa aż 30 lat!

Zabieg izolacji, widoczny w Czarodziejskiej górze Tomasza Manna, w której autor stworzył swoisty mikroświat w sanatorium dla gruźlików w szwajcarskich Alpach.

Lirykę międzywojnia można podzielić na dwie odmiany: tradycyjną, uprawianą przez twórców dojrzałych, i awangardową, realizowaną przez ugrupowania bardziej „postępowe”.

W epice nadal uprawiano prozę poetycką (Bruno Schulz: Sklepy cynamonowe, Sanatorium pod klepsydrą), pisano realistyczne, choć utrzymane w duchu realizmu magicznego, opowiadania (Jarosław Iwaszkiewicz: Brzezina, Panny z Wilka).
Pewną modyfikację przeszły powieści, wśród których wyodrębniono kilka odmian, między innymi:
- powieść społeczną (Stefan Żeromski: Uciekła mi przepióreczka),
- powieść psychologiczną (Zofia Nałkowska: Granica; Stefan Żeromski: Przedwiośnie; Maria Kuncewiczowa: Cudzoziemka),
- powieść realistyczną (Maria Dąbrowska: Noce i dnie),
- powieść awangardową (Witkacy: Nienasycenie; Witold Gombrowicz: Ferdydurke),
- powieść historyczną (Jarosław Iwaszkiewicz: Czerwone tarcze; Zofia Kossak-Szczucka: Krzyżowcy),
- powieść środowiskową (Gustaw Morcinek: Łysek z pokładu Idy; Pola Gojawiczyńska: Dziewczęta z Nowolipek).

Ważnym momentem w historii międzywojennych gatunków literackich było także pojawienie się literatury faktu i dokumentu (Maria Dąbrowska Pamiętniki chłopów polskich) oraz reportażu (Melchior Wańkowicz: Na tropach Smętka, Xawery Pruszyński: W czerwonej Hiszpanii).